ค่าของข้า ไม่ใช่หยาดน้ำตาตอนที่ 72

1. 1
2. 2
3. 3
4. 4
5. 5
6. 6
7. 7
8. 8
9. 9
10. 10
11. 11
12. 12
13. 13
14. 14
15. 15
16. 16
17. 17
18. 18
19. 19
20. 20
21. 21
22. 22
23. 23
24. 24
25. 25
26. 26
27. 27
28. 28
29. 29
30. 30
31. 31
32. 32
33. 33
34. 34
35. 35
36. 36
37. 37
38. 38
39. 39
40. 40
41. 41
42. 42
43. 43
44. 44
45. 45
46. 46
47. 47
48. 48
49. 49
50. 50
51. 51
52. 52
53. 53
54. 54
55. 55
56. 56
57. 57
58. 58
59. 59
60. 60
61. 61
62. 62
63. 63
64. 64
65. 65
66. 66
67. 67
68. 68
69. 69
70. 70
71. 71
72. 72
73. 73
74. 74
75. 75
76. 76
77. 77
78. 78

สุรัญญายอมบริจาคเงินสองแสนตำลึงเพื่อช่วยเหลือรัชทายาทธนบูรณ์ในการบรรเทาทุกข์ พร้อมได้คำสัญญาว่าจะได้เป็น "พระชายาของรัชทายาทแต่เพียงผู้เดียว" แต่เมื่อเขากลับมาพร้อมความสำเร็จ กลับร่วมมือกับบิดาของเธอ ยึดตำแหน่งองค์หญิงและตำแหน่งพระชายาของรัชทายาทที่ควรเป็นของเธอไปมอบให้น้องสาวต่างมารดา เมื่อความจริงใจถูกหักหลัง ครอบครัวกลับเป็นผู้แทงข้างหลัง สุรัญญาจึงตื่นรู้ ไม่ยอมเป็นธิดาเอกที่ยอมถูกบดขยี้อีกต่อไป เธอขนทรัพย์สินทั้งหมดออกจากจวนพระยา เตะชายหนุ่มทรราชออกไป ช่วยมารดาให้หย่าขาด พร้อมเสนอทองหนึ่งหมื่นตำลึงเป็นสินสอด ขอแต่งงานกับอ๋องกวีวัฒน์ เพื่อได้เป็นพระชายาของเขา ตั้งแต่นั้นมา เธอกุมเส้นทางการค้าในมือ ก้าวต่อไปอย่างมั่นคง ด้วยความมุ่งมั่นที่จะทำให้ทุกคนที่เคยทรยศต้องกลับมารู้สึกเสียใจในบั้นปลาย